* Черният рицар е победен: Докато Черният рицар води храбра битка, той в крайна сметка е победен от крал Артур. Той губи двете си ръце и крак и е принуден да признае поражението си.
* Победата на Артур е показана като хумористична: Хуморът се крие в абсурдността на ситуацията – рицар, който отказва да приеме поражението, дори след като е тежко ранен. Този хумор насочва към идеята, че истинското зло е нелепо и в крайна сметка слабо.
* „Злото“ е по-скоро карикатура: Черният рицар е карикатура на упорит, непреклонен войн. Злото му се играе за смях, което го прави по-малко заплашително и по-глупаво.
Краят на "Белият рицар" е по-скоро за абсурда на войната и упоритостта на хората, а не за окончателна победа на злото.
Заслужава да се отбележи, че филмът като цяло е изпълнен с моменти, които предизвикват традиционните представи за добро и зло. Героите често действат по начини, които се противопоставят на ясна категоризация, което прави посланието на филма сложно и отворено за тълкуване.